| تبليغات | X |
|
سلام ایندفعه با یه شعر از اخوان ثالث(شاعر مورد علاقه م )اومدم به نظرم خیلی خوب اومد! نظر یادتون نره
مستیم مستیم مستیم مستیم دانیم هستیم ای همچو من بر زمین اوفتاده برخیز شب دیرگاهست دیگر نه دست و نه دیوار دیگر نه دیوار نه دست دیگر نه پای و نه رفتار تنها تویی با من ای خوبتر تگیه گاهم چشمم چراغم پناهم من بی تو از خود نشانی نبینم تنهاتر از هرچه تنها.همداستانی نبینم با من بمان ای تو خوب ای یگانه برخیز برخیز برخیز با من بیا ای تو از خود گریزان من بی تو گم میکنم راه خانه با من سخن سرکن ای ساکت پر فسانه آیینه ی بیکرانه میترسم ای سایه میترسم ای دوست میپرسم آخر بگو تا بدانم نفرین و خشم کدام سگ صرعی مست این ظلمت غرق خون و لجن را چونین پر از هول و تشویش کرده ست ای کاش میشد بدانیم ناگه غروب کدامین ستاره ژرفای شب را چنین بیش کرده ست هشدار ای سایه ره تیره شد دیگر نه دست و نه دیوار دیگر نه دیوار نه دوست دیگر به من تکیه کن ای من ای دوست اما هشدار کاین سو کمینگاه وحشت وآنسو هیولای هول است وز هیچ یک هیچ مهری نه بر ما ای سایه ناگه دلم ریخت افسرد افسرد ای کاش میشد بدانیم ناگه کدامین ستاره فرومرد؟
۳۰ سال پیش یه نفر از در این خونه رفت و گفت:چراغ برمیدارین و دنبالم میگردین...شما نمیدونید کجا رفت؟ سلام از امروز قول میدم وب رو بیشتر آپ کنم . امیدوارم از آپ امروز خوشتون بیاد.نظر هم یادتون نره نگاه میکنم به تو که باز هم میروی واقعا میروی بی من؟ نگاه میکنم به گذشته هایی که با تو تقسیم کردم به فردایی که برایت روشن است به عشقی نحس که همه چیز را به هم ریخت نگاه میکنم به نهایت آرامش چشمانت به لبخندت که تلخ نیست نگاه میکنم به جشن بیکران نگاهت به پیکر همیشه آرامت به لبهای بی صدایت نگاه میکنم به همه چیز و هیچ چیز جز تقدیر نمیبینم زنده باد تقدیر و قدرت بی انتهایش نگاه میکنم و لبخندی از سر تسلیم میزنم نگاهت میکنم میتوان بی تو بود میتوان نگاهت را با همه وجود حس نکرد میتوان چشم پوشید از لذت در کنارت بودن میتوان از تو گذشت اما خاطراتت را چه کنم؟تو بگو نگاه میکنم تو میروی دیگر فرصتی برای تغییر این پایان نیست تو رفتی با لبخند آخر نگاه میکنم.اینبار به خودم که همه ی خاطراتت را بر دوش داشتم و این خاطره ی آخر تلنگری بود به یک شیشه ی ترک برداشته نگاه میکنم .به تکه تکه های تحقیر شده ی وجودم که بعد از شکستن زیر بار خاطراتت هر کدام گوشه ای افتاد نگاه میکنم به چه چیز؟نمیدانم شاید به در شاید به پنجره نه انگار نگاه نمیکنم به هیچ چیز نگاه نمیکنم اینبار فکر میکنم به چه چیز؟ به تو؟نه به خودم؟نه به خاطره ها؟نه نه نه آه تنها فکر میکنم کاش آن لبخند آخر را نمیزدی کاش لبخند آخر را نمیزدی... رها(خودم)
سلام امروز تولد وبلاگه و امروز این وبلاگ ۲ ساله میشه امیدوارم از پست امروز خوشتون بیاد.نظر یادتون نره و اینبار که بهت زده ام از پایانی که حدسش نمیزدم و اینبار که باید بیدار شوم هرچند که باز هم خیلی دیر است اینبار که بودن در این خانه ی سرمازده ی تاریک فرقی با "با تو بودن" ندارد اینبار که همه چیز مثل تو مرد و اینبار که چشمان خیره به بیکران من حتی جلوی پایش را هم ندید تا زمین نخورد و اینبار که دستهای رو به آسمانم حتی زمین را چنگ نزد که سپر زمین خوردنم شود اینبار پاهایم که برای پرواز آماده بود حتی روی زمین زانو نزد تا زانوانم بشکند به جای خودم! و اینبار میخواهم بروم اما از کجا؟ میخواهم بمیرم اما از کدام جسم؟ میخواهم بخندم اما برای فرار از کدام اشک؟ میخواهم فراموش کنم اما کدام خاطره را؟ و اینبار که برای رفتن قدمهایم آنقدر تند شد که کسی به خاطر نخواهد آورد رفتنم را اینبار حتی آسمان از رفتنم ابری و زمین دلگیر نشد انگار همیشه مزاحم بوده ام و اینبار که دیگر هیچکس اضافه نیست... رها(خودم)
هنوز هم هستم بازنده ی بازنده وقتی که همه ی ذره های نفرین شده ام طعم شکست را چشیده اند همه چیز را گم کردم اما به پیدا کردنت می ارزید هنوز هم هستم بازنده ی بازنده وقتی گرمای بی اندازه ی دستانت برای من یخ زده آشنا نیست با چه امیدی ایتاده ام هنوز؟نمیدانم کاش تو را زودتر آرزو میکردم کاش آرام تر دور میشدی شاید به گرد پایت میرسیدم کاش میشد هنوز لبخندهای کوتاهت را از لحظه ها خرید حتی به قیمت "من" کاش چشمانم را از خیالت باز میکردم و تو را هر طور بود در واقعیت میگنجاندم کاش جای این خیال لعنتی ات را با سیمان در ذهنم محکم نمیکردم کاش میشد به کارگردان بگویم: اعتراض دارم.شخصیت اصلی هیچ نقشی ندارد رها(خودم)
سیاهی از درون کاهدود پشت دریاها برآمد با نگاهی حیله گر.با اشکی آویزان به دنبالش سیاهیهای دیگر آمدند از راه بگستردند بر صحرای عطشان قیرگون دامان سیاهی گفت: "اینک من.بهین فرزند دریاها شما را ای گروه تشنگان سیراب خواهم کرد چه لذت بخش و مطبوع است مهتاب پس از باران پس از باران جهان را غرقه در مهتاب خواهم کرد بپوشد هر درختی میوه اش را در پناه من ز خورشیدی که دایم می مکد خون و طراوت را نبینم...وای...این شاخک چه بی جان است و پزمرده..." سیاهی با چنین افسون مسلط گشت بر صحرا زبر دستی که دایم می مکد خون و طراوت را نهان در پشت این ابر دروغین بود و میخندید مه از قعر محاقش پوزخندی زد بر این تزویر نگه میکرد غار تیره با خمیازه ی جاوید گروه تشنگان در پچ پچ افتادند: "دیگر این همان ابر است کاندر پی هزاران روشنی دارد" ولی پیر دروگر گفت با لبخندی افسرده: "فضا را تیره میدارد.ولی هرگز نمیبارد" خروش رعد غوغا کرد با فریاد غول آسا غریو از تشنگان برخاست: "باران است...هی!...باران" پس از هرگز...خدارا شکر...چندان بد نشد آخر..." ز شادی گرم شد خون در عروق سرد بیماران به زیر ناودانها تشنگان با چهره های مات فشرده بین کفها کاسه های بی قراری را. "تحمل کن پدر...باید تحمل کرد..." ـ"میدانم . تحمل میکنم این حسرت و چشم انتظاری را..." ولی باران نیامد... ـ"پس چرا باران نمی آید؟" -"نمیدانم.ولی این ابر بارانی ست.میدانم" -"ببار ای ابر بارانی!ببار ای ابر بارانی! شکایت میکنند از من لبان خشک عطشانم -"شما را ای گروه تشنگان!سیراب خواهم کرد" صدای رعد آمد باز با فریاد غول آسا ولی باران نیامد... -"پس چرا باران نمی آید؟" سر آمد روزها با تشنگی بر مردم صحرا گروه تشنگان در پچ پچ افتادند: -"آیا این همان ابر است کاندر پی هزاران روشنی دارد؟" و آن پیر دورگر گفت با لبخند زهر آگین: -"فضا را تیره میدارد ولی هرگز نمیبارد" مهدی اخوان ثالث(م.امید)
|
About
آبان 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اسفند 1387 دی 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 اردیبهشت 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 Links
40 چراغ |
